Waarom kijken mensen je regelmatig geërgerd aan als je in een openbare ruimte, met name in de trein, even met iemand zit te bellen. Of zit te kletsen met de persoon waarmee je reist. En waarom vinden sommige mensen het asociaal als je muziek zit te luisteren. Een trein is een plek waar je met veel mensen bij elkaar zit. Dan is het te verwachten dat het daar niet doodstil is. En als je wel graag even tot rust wilt komen zou je een muziekje op kunnen zetten, maar dan sluit je je af van de wereld om je heen, en dat is asociaal. Kan je het nog volgend allemaal? Ik niet. Maar ik weet wel wat mijn standpunt hierin is. Ik wil me niet gegeneerd voelen als ik zin heb om iemand te bellen in de trein of een gesprek wil voeren met mijn reisgenootjes. En als ik me even af wil sluiten na een drukke schooldag wil ik lekker naar mijn ipod luisteren om me inderdaad even af te sluiten van de wereld om me heen. Kortom; bellen, kletsen of muziek luisteren in de trein moet geaccepteerd worden als niet asociaal.
Voor en tegen
Van veel mensen hoor je dat ze zich irriteren aan de gesprekken die ze mee krijgen in de trein. Het kan ze niets schelen wat hun treingenoot het afgelopen weekend allemaal heeft mee gemaakt, dus ze hoeven ook niet mee te genieten met die verhalen. Persoonlijk vind ik zulke verhalen altijd wel vermakelijk zeker als ik alleen in de trein zit, heb je iets om naar te luisteren en vaak zijn ze het navertellen zeker waard. Als ik zelf een gesprek voer in de trein probeer ik dat altijd op een zacht volume te doen om de boze blikken te voorkomen, maar dat lukt niet altijd. Wanneer ik bel is het meestal omdat het nodig of belangrijk is. In de trein zit je toch te wachten tot je op de plaats van bestemming bent aangekomen, dus dan is het handig als je die tijd besteed aan nuttige dingen waar je thuis niet aan toe bent gekomen. En als ik met een vriendin het weekend door wil nemen dan doe ik dat ook. Ik heb altijd het idee dat mensen een soort plaatsvervangende schaamte krijgen van zulke verhalen zo van:” dat soort verhalen leg je toch niet open en bloot op tafel?!” Maar het zijn toch mijn verhalen, dus dan moet ik zelf weten of ik het erg vind dat een ander dat hoort.
Een i pod voorbeeld
Een tijdje geleden zat ik in de trein en het was behoorlijk druk. Naast een wat oudere man, die in een stukje voor twee personen zat, was nog een plekje vrij. Ik ging naast hem zitten. Ik had die dag stage gelopen en was behoorlijk moe, dus had behoefte aan rust en zette mijn i pod aan. Na ongeveer vijf minuten begon deze meneer een gesprek met mij aan te knopen, waar ik vandaan kwam en wat voor opleiding in deed. Heel onschuldig allemaal en sociaal als ik ben haalde ik de oortjes van mijn i pod uit mijn oren om hem te kunnen verstaan. Ik vond het niet heel erg, maar dacht wel bij mezelf:”Ziet u niet dat ik muziek aan het luisteren ben en eigenlijk even met rust gelaten wil worden?”. Toen we bijna bij het eindpunt waren aangekomen kwam de aap uit de mouw, of ik in God geloofde en wel eens naar de kerk ging? De goede man bleek een aanhanger van een of andere club te zijn… Op zo’n moment voelt het een beetje alsof je misbruikt bent. Voer je een sociaal gesprek met een oude man in de trein, blijkt dat hij alleen maar een gesprek met je aanging om je naar een kerk te krijgen. Dan de volgende keer maar weer ‘asociaal’ hoor.
Conclusie
Gebruik maken van je telefoon of i pod in de trein moet kunnen. Het zijn nieuwe media en horen gewoon in deze tijd. Ik begrijp dat dat voor de wat oudere mensen misschien wat moeilijker te bevatten is, omdat zij hier niet mee zijn opgegroeid zoals ik dat ben, maar ik denk dat je dan als nog wel mee kunt gaan met de tijd waarin je leeft. En de mensen die van deze nieuwe media gebruik maken in zo’n openbare ruimte als de trein doen dat echt niet om opstandig of asociaal te zijn, het hoort er gewoon bij.
Geplaatst door judith24 
Geplaatst door judith24 